قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است
با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر ز روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من
خوش باد مستیت، که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را
برسینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

«فروغ فرخزاد»

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش می کنی

در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می کنی

می جوش می زند به دل خُم بیا ببین

یادی اگر ز خون سیاووش می کنی

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پُر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی

سایه چو شمع شعله درافکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می کنی

امیر هوشنگ ابتهاج

«هـ . ا . سایه»

نـه عُمـر خضر بماند، نـه مُلک اسکندر

نـزاع بر سر دُنیی  دون  مکن  درویش

بدان کمـر نرسد دست هر گدا حــافظ

خزانه ای به کف آور ز گنج قارون بیش

 بس که جفا ز خار و گل، دید دل رمیده ام

همچو نسیم از این چمن، پای برون کشیده ام

شمع طرب زبخت ما، آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من، عشق به جان خریده ام

حاصل دور زندگی، صحبت آشنا بود

تا تو زمن بریده ای، من زجهان بریده ام

تا به کنار من بُدی، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

چون به بهار سرکند، لاله ز خاک من برون

ای گل تازه یاد کن، از دل داغ دیده ام

تا تو مراد من دهی، کشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی، من به خدا رسیده ام

تصنیف حاصل عمر

با صدای همایون شجریان

دانلود

ما  در  ره  عشـق  تــو  اسـیران  بـلاییم

کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که در این شهر غریبیم

بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم

زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم

وجدی نه که بر گرد خرابات برآییم

نـه اهـل  صـلاحـیم  و  نـه مسـتان خـرابیم

این جا نه و آن جا نه، چه  قومیم و کجاییم؟

حـلاج وشـانیم کـه  از  دار  نترسیم

مجنون صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ما چون که هم از بیم و بلا بود

اکنون  ز  چه  ترسیم که در عین بلاییم

ما را به تو سرّی است که کس محرم آن نیست

گـر  سـر  بـرود  سـرّ  تـو  بـا  کـس  نگشـاییم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بردار  ز  رخ   پرده  کـه  مشـتاق  لقـاییم

شعر از: «مولانا»

با صدای: استاد محمدرضا شجریان

از کاست: آذرستون

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

نیاز نیم  شبی دفع  صد بلا بکند

عتـاب یـار پریچهـره  عاشقانه بکش

که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند

ز ملک  تا  ملکوتش حجاب برگیرند

هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

چـو  درد  در  تو  نبیند که  را  دوا  بکند

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

کـه  رحـم  اگـر  نکند  مـدعی  خـدا  بکند

ز بخت خفته ملولم بود که بیداری

به وقت فاتحهء صبح یک دعا بکند

بسوخت حافظ و بوئی به زلف یار نبرد

مگر  دلالت  ایـن  دولتـش صـبا  بکند

امشب از آسمان دیده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در زمستان دشت کاغذ ها
پنجه ها یم جرقه می کارد

شهر دیوانه ی تب آلودم
شرمگین از شیار خواهش ها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتش ها

آری، آغاز دوست داشتن است
گر چه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن
شب پر از قطره های الماس است
آن چه از شب بجای می ماند
عطر خواب آور گل یاس است

آه، بگذار گم شوم در تو
کس نیابد دگر نشانه ی من
روح سوزان و آه مرطوبت
بوزد بر تن ترانه ی من

آه، بگذار زین دریچه ی باز
خفته بر بال گرم رویاها
همره روزها سفر گیرم
بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم، تو...؛ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو ...؛ بار دیگر تو

آن چه در من نهفته، دریایی است
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین توفان
کاش یارای گفتنم باشد

بسکه لبریزم از تو می خواهم
بروم در میان صحراها
سر بسایم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

آری، آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست.

«فروغ فرخزاد»

ای مهربانتر از من،

- با من.

در دستهای تو،

آیا کدام رمز بشارت نهفته بود؟

کز من دریغ کردی.

تنها تویی،

مثل پرنده های بهاری در آفتاب

مثل زلال قطرهء باران صبحدم

مثل نسیم سرد سحر،

مثل سِحرِ آب؛

آواز مهربانی تو با من،

در کوچه باغهای محبت،

مثل شکوفه های سپید سیب،

ایثارِ سادگیست.

افسوس!

آیا چه کس تو را،

از مهربان شدنِ با من،

مایوس می کند؟

«حمید مصدق»