قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

زندگی، حکایت مرد یخ فروشی است که از او پرسیدند: "فروختی؟"

گفت: "نخریدند، تمام شد!"

امشب نمی دانم چه باید کرد.

امشب کسی در خانه­ی من نیست.

گیرم، برون از من،

تاکِ شب از انگور صدها کهکشان پربار،

گیرم خُمِ مهتاب هم سرشار،

من با که نوشم دُرد شادی یا غم خود را

وقتی که مستی چون تو هم­پیمانه­ی من نیست؟

دیروزها، وقتی که شب می شد،

من تازه،

با صد بامداد تازه در جانم،

آغاز می گشتم؛

روز سیاه نابسامان را

چون خواب تاریک پریشانی نوردیده،

سوی نوازش، سوی آرامش،

سوی نگاه و خنده­ی تو بازمی گشتم.

امّا

زرد و سرخ و ارغوانی، برگ درختان پاییز

می ریزند بر زمین، آرزوهای ما نیز

درختان پاییز در خون غنودند

سرودی به یادِ بهاران سرودند

ریخت ز چشمِ شاخه­ها، خون دل زمین چو برگ

از همه سو روان شده، اشک خزان ببین چو برگ

ریخته بر زمین سرد، این همه برگ سرخ و زرد

آه بهار آرزو، بر سر ما گذر نکرد

توشه­ای از بهاران ندارم، یادگاری ز یاران ندارم

گرد خاموشی و خستگی، روی قلبم نشسته

همچو خزان خموش و زرد، در ره تو نشسته­ام

تا تو مگر قدم نهی باز به چشم خسته­ام

شعر و آهنگ: امیرحسین سام

آواز: اشکان کمانگری

دانلود

پ.ن:

با تشکر از خاله روجای عزیز که این سی دی رو بدون اجازه از کمدش «گرفتم»*!!!!

ارغوانی باشی!

(*توضیح: در بعضی از گویش های شمالی، به اشتباه!!! به «برداشتن»، میگن «گرفتن».)

شب که می‌رسد از کناره‌ها
گریه می‌کنم با ستاره‌ها

وای اگر شبی ز آستین جان
بر نیاورم دست چاره‌ها

همچو خامُشان بسته‌ام زبان
حرف من بخوان از اشاره‌ها

دلم آشفته­ی آن مایه­ی ناز است هنوز

مرغ پرسوخته در پنجه­ی باز است هنوز

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

دل به جان آمد و او بر سرِ ناز است هنوز

گرچه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق

یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

خاک گردیدم و بر آتش من آب نزد

غافل از حسرتِ اربابِ نیاز است هنوز

گرچه هر لحظه مدد می دهدم چشمِ پُر آب

دل سودازده در سوز و گداز است هنوز

همه خفتند به غير از من و پروانه و شمع

قصه­ی ما دو سه دیوان دراز است هنوز

گر چه رفتی، ز دلم حسرت روی تو نرفت

درِ این خانه به امّید تو باز است هنوز

این چه سوداست عمادا که تو در سر داری؟

وین چه سوزی است که در پرده­ی ساز است هنوز؟

«عماد خراسانی»

اشک من! خودتو نگه دار

نیا پایین، منو رسوا می کنی

آخه غم! تو میون جمعی

چرا تنها منو پیدا می کنی؟

می شکنی منو با نگاهی، پیش مردم

آخه ای چشم سیاه

خون قلب منو هر شب، جای باده

توی مینا می کنی

می ریزه رو بالش من

هر شب این اشکای لرزون

بی تو من غمگین و تنها

من پریشون، دل پریشون

مستی ام رو تا سحر

پیمونه ام می بینه و بس

غنچه های اشکمو

دست غمت می چینه و بس

***

تصنیف اشکِ من

با صدای: علی اکبر گلپایگانی (گُلپا)

دانلود

ای یوسف خوشنام ما، خوش می روی بر بام ما

ای درشکسته جام ما، ای بردریده دام ما

ای نور ما، ای سور ما، ای دولت منصور ما

جوشی بنه در شور ما، تا مِی شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما، ای قبله و معبود ما

آتش زدی در عود ما، نظّاره کن در دود ما

ای یار ما عیّار ما، دام دل خمّار ما

پا وامکش از کار ما، بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل، جان می دهم چه جای دل

وز آتش سودای دل، ای وای دل، ای وای ما

تصنیف دود عود (نوا)

کاری از استاد پرویز مشکاتیان

با صدای استاد محمدرضا شجریان

از کاست دود عود

دانلود

هوای بارون زده ی تهرون، شعرِ بارونی می طلبه!

و چه شعری بهتر از "باز باران، با ترانه"

شعری که برای خیلی از ماها، یادگاریه از دوران کودکی،

دوران خوشی،

دبستان...

***

باز باران،
با ترانه،
با گُهرهای فراوان
می خورد بر بامِ خانه.

من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها،
رودها راه اوفتاده.

شاد و خرّم
یک دو سه گنجشک پر گو،
باز هر دم
می پرند، این سو و آن سو.

می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی.

یادم آرد روز باران،

گردشِ یک روزِ دیرین؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان:

کودکی ده ساله بودم
شاد و خرّم
نرم و نازک
چست و چابک.

از پرنده،
از خزنده،
از چرنده،
بود جنگل گرم و زنده.

آسمان آبی، چو دریا؛
یک دو ابر، اینجا و آنجا.
چون دل من،
روز روشن.

بوی جنگل تازه و تر،
همچو می مستی دهنده.

بر درختان می زدی پر،
هر کجا زیبا پرنده.

برکه ها، آرام و آبی؛
برگ و گل هر جا نمایان،
چتر نیلوفر درخشان؛
آفتابی.

سنگ ها از آب جسته،

از خزه پوشیده تن را؛
بس وزغ آنجا نشسته،
دم به دم در شور و غوغا.

رودخانه،
با دو صد زیبا ترانه؛
زیر پاهای درختان

چرخ می زد، چرخ می زد، همچو مستان.

چشمه ها چون شیشه های آفتابی،
نرم و خوش در جوش و لرزه؛
توی آنها سنگریزه،
سرخ و سبز و زرد و آبی.

با دو پایِ کودکانه
می دویدم همچو آهو،
می پریدم از سَر جو؛
دور می گشتم ز خانه.

می پراندم سنگریزه،
تا دهد بر آب لرزه.
بهر چاه و بهر چاله،
می شکستم «کرده خاله»

می کشانیدم به پایین،
شاخه های بیدمشکی
دست من می گشت رنگین،
از تمشکِ سرخ و مشکی.

می شنیدم از پرنده،
داستانهای نهانی.
از لب باد وزنده،
رازهای زندگانی.

هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش، بود زیبا؛
شاد بودم.
می سرودم:
" - روز، ای روز دلارا!
داده ات خورشیدِ رخشان
این چنین رخسار زیبا؛
ورنه بودی زشت و بی جان.

این درختان،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی!
گر نبودی مهر رخشان؟

روز، ای روز دلارا!
گر دلارایی ست، از خورشید باشد.
ای درخت سبز و زیبا!
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد."

اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره؛
آسمان گردید تیره.
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران، ریخت باران.

جنگل از بادِ گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی گردِ باران
پهن می گشتند هرجا.

برق چون شمشیر برّان
پاره می کرد ابر ها را؛
تندر دیوانه غرّان
مشت می زد ابر ها را.

روی برکه مرغ آبی،
از میانه، از کرانه،
با شتابی چرخ می زد بی شماره.

گیسوی سیمین مِه را
شانه می زد دستِ باران
بادها، با فوت، خوانا
می نمودندش پریشان.

سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا.

بس دلارا بود جنگل.
به! چه زیبا بود جنگل!
بس فسانه، بس ترانه
بس ترانه، بس فسانه.

بس گوارا بود باران.
به! چه زیبا بود باران!
می شنیدم اندرین گوهرفشانی

رازهای جاودانی، پند های آسمانی:

"بشنو از من. کودکِ من!
پیشِ چشمِ مردِ فردا،
زندگانی -خواه تیره، خواه روشن-
هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا."

مجدالدین میرفخرایی (گلچین گیلانی)

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست

در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند

عرصه ی شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند ساده ی بسیارنقش

زین معمّا هیچ دانا در جهان آگاه نیست

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است

کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب

کاندر این طغرا نشان حسبة لله نیست

هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو

کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست

بر در میخانه رفتن کار یک رنگان بود

خودفروشان را به کوی می فروشان راه نیست

هر چه هست از قامتِ ناسازِ بی اندامِ ماست

ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست

بنده پیر خراباتم که لطفش دایم است

ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست

عاشق دُردی کش اندر بند مال و جاه نیست

ای دل ساده بکش درد که حقّت این است

از زمانه بشو دلسرد که حقّت این است

هرچه گفتم مشو عاشق، نشنیدی، حالا

همچو پاییز بشو زرد که حقّت این است

دیدی آخر دمِ مردانه به جز لاف نبود

بکش از مردمِ نامرد که حقّت این است

آن چه بر عاشقِ دلخسته روا دانستی

فلک آخر سرت آورد که حقّت این است

با صدای: همای (کاری از گروه مستان)

دانلود

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن ترک ختا دشمن جان بود مرا

گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم

***

تو ای بی وفا، راز دل بشنو از خموشی من

این سکوت مرا ناشنیده مگیر

تو ای آشنا چشم دل بگشا، حال من بنگر

سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو، در کنار منی، غمگسار منی

سایه از سرِ من، تا سپیده مگیر

تو ای اشک من خیز و پرده مپوش

پیش چشم ترم، وقتِ دیدن او، راه دیده مگیر

دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد، خدا داند

شده چون مرغ توفان که جز بی پناهی پناهی ندارد، خدا داند

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز این اشک سوزان، دل ناامیدم گواهی ندارد خدا داند

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو

سرم دارد شور جاودانه ی تو

روی دل بود به سوی آستانه ی تو

تا آید شب در میان تیرگی ها

گشاید پر روح من به شور و غوغا

رو کند چو مرغ وحشی سوی خانه ی تو

***

تصنیف افسانه ی شیرین (بیات اصفهان)

شعر از: بهادر یگانه

آهنگ از: استاد همایون خرم

با صدای: هایده

دانلود

     - به تماشای همه آینه ها

ای چو من رفته و نشناخته تصویرت را

          خویش را باید دید

من در این آینه جز نیمرخ مغشوشی

همه ی قامت خود را نتوانستم دید

قدبلندی می گفت:

هیچ کوتاه در این آینه خود را،

                                 نتواند دیدن

برویم...

نردبانی آریم

زندگی در اوج است

«قدرت الله شریفی»

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته ی صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست

این دلِ زارِ نزارِ اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست

ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منوّر گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

***

غم پرست (مثنوی بیات ترک)

با صدای: استاد محمدرضا شجریان و همایون شجریان

تار: استاد حسین علیزاده - کمانچه: کیهان کلهر

از کاست سرود مهر (اجرا: کنسرت پاییز 84 - تالار بزرگ کشور)

دانلود

پ.ن:

2 سال پیش در چنین شبی، توفیق آن را داشتم که در جوار بزرگوارانی از خیلِ دوستان، در شبِ اول اجرای این کنسرت حضور داشته باشم.

اغراق نیست اگر بگویم که یکی از به یادماندنی ترین شب های عمرم رقم خورد؛

در کنار دوستان

نوای آسمانی استاد

و هنرنماییِ بی بدیلِ یارانش.

دعا کنید سعادت داشته باشم تا بارِ دیگر چنین شبی را تجربه کنم.

آمین!

داستان اول:

یه روز مسوول فروش، منشی دفتر و مدیر شرکت برای ناهار به سمت سلف قدم می زدند… یهو یه چراغ جادو روی زمین پیدا می کنن و روی اون رو مالش میدن و جن چراغ ظاهر میشه… جن میگه: من برای هر کدوم از شما یک آرزو برآورده می کنم… منشی می پره جلو و میگه: «اول من ، اول من!… من می خوام که توی باهاماس باشم ، سوار یه قایق بادبانی شیک باشم و هیچ نگرانی و غمی از دنیا نداشته باشم»…

پوووف! منشی ناپدید میشه…

بعد مسوول فروش می پره جلو و میگه: «حالا من، حالا من!… من می خوام توی هاوایی کنار ساحل لم بدم، یه ماساژور شخصی و یه منبع بی انتهای آبجو داشته باشم و تمام عمرم حال کنم»… پوووف! مسوول فروش هم ناپدید میشه…

بعد جن به مدیر میگه: حالا نوبت توئه… مدیر میگه: «من می خوام که اون دو تا هر دوشون بعد از ناهار توی شرکت باشن!»

نتیجهء اخلاقی: همیشه اجازه بده که رئیست اول صحبت کنه.

داستان دوم:

یه روز یه کشیش به یه راهبه پیشنهاد می کنه که با ماشین برسوندش به مقصدش… راهبه سوار میشه و راه میفتن… چند دقیقه بعد راهبه پاهاش رو روی هم میندازه و کشیش زیر چشمی یه نگاهی به پای راهبه میندازه… راهبه میگه: پدر روحانی، روایت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بیار… کشیش قرمز میشه و به جاده خیره میشه… چند دقیقه بعد بازم شیطون وارد عمل میشه و کشیش موقع عوض کردن دنده، بازوش رو با پای راهبه تماس میده… راهبه باز میگه: پدر روحانی! روایت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بیار!… کشیش زیر لب یه فحش میده و بیخیال میشه و راهبه رو به مقصدش می رسونه… بعد از اینکه کشیش به کلیسا بر می گرده سریع میدوه و از توی کتاب روایت مقدس ۱۲۹ رو پیدا می کنه و می بینه که نوشته: «به پیش برو و عمل خود را پیگیری کن… کار خود را ادامه بده و بدان که به جلال و شادمانی که می خواهی می رسی!»

نتیجهء اخلاقی: اگه توی شغلت از اطلاعات شغلی خودت کاملاً آگاه نباشی، فرصتهای بزرگی رو از دست میدی.

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آن چه می پنداشتیم

تا درختِ دوستی کی بَر دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوه ی چشمت فریبِ جنگ داشت

ما ندانستیم و صلح انگاشتیم

گُلبنِ حُسنت نه خود شد دلفروز

ما دمِ همّت بر او بگماشتیم

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد

جانبِ حُرمت فرو نگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا

ما محصّل بر کسی نگماشتیم

بشنوید با صدای استاد محمدرضا شجریان

از کاست معمای هستی

دانلود

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد

جانبِ حُرمت فرو نگذاشتیم

جانبِ حُرمت فرو نگذاشتیم

جانبِ حُرمت فرو نگذاشتیم

جانب حرمت فرو نگذاشتیم

...

این هم برای دلخور نشدنِ دوستانی که طرف حسابِ این پست نبودن:

من مرغ آتشم

شب را به زیر سرخ پرِ خویش می کشم

در من هراس نیست ز سردی و تیرگی

من از سپیده های دروغین مشوشم.

«سیاوش کسرایی»

نَفَست شکفته بادا و

ترانه ات شنیدم

گل آفتابگردان!
 

نگهت خجسته بادا و

شکفتن تو دیدم

گل آفتابگردان!
 

به سحر که خفته در باغ، صنوبر و ستاره،

تو به آب ها سپاری همه صبر و خواب خود را

و رصد کنی ز هر سو، ره آفتاب خود را.

نه بنفشه داند این راز، نه بید و رازیانه

دم همتی شگرف است تو را درین میانه.

تو همه درین تکاپو

که حضور زندگی نیست

به غیر آرزوها

و به راه آرزوها،

همه عمر،

جست و جوها.

من و بویه ی رهایی،

و گرم به نوبت عمر،

رهیدنی نباشد

تو و جست و جو

و گر چند، رسیدنی نباشد.

چه دعات گویم ای گل!

تویی آن دعای خورشید که مستجاب گشتی

شده اتّحاد معشوق به عاشق از تو، رمزی

نگهی به خویشتن کن که خود آفتاب گشتی!

«محمدرضا شفیعی کدکنی»

گر به تو افتدم نظر، چهره به چهره، رو به رو

شرح دهم غم تو را، نکته به نکته، مو به مو

ساقیِ باقی از وفا، باده بده سبو سبو

مطرب خوش‌نوای را، تازه به تازه، گو به گو

در پی ديدن رخت، همچو صبا فتاده‌ام

خانه به خانه، در به در، کوچه به کوچه، کو به کو

می‌رود از فراق تو، خون دل از دو ديده‌ام

دجله به دجله، يم به يم، چشمه به چشمه، جو به جو

(شعر از: طاهره قرةُ العین) 

***

ما را همه شب نمی برد خواب

ای خفته ی روزگار دریاب

در بادیه تشنگان بمردند

وز حلّه به کوفه می رود آب

(شعر از: سعدی)

تصنیف قدیمی چهره به چهره (نوا)

با صدای استاد محمدرضا شجریان

از کاست: چهره به چهره

(اجرای جشن هنر - حافظیه شیراز ۱۳۵۶)

دانلود

 توضیح:

دوست عزیزی با نام «داداش کوچیکه ی خودش» مرحمت فرموده در قسمت نظرات کامنتی گذاشته که عیناً نقل می شود:

مهر ترا دل حزين بافته بر قماش جان / رشته به رشته ، نخ به نخ ، تار به تار، پو به پو
در دل خويش "طاهره" گشت و نجست جز ترا / صفحه به صفحه، لا به لا، پرده به پرده ، تو به تو

اولندش دو بیت را جا انداختی. ثانیندش این هم شرح حال شاعر که تو زیر سبیلی در کردی:

زرين تاج برغانی قزوينی، معروف به قرة العين يا طاهره، دختر حاجی ملا محمد صالح برغانی قزوينی، در سال 1195 هجری خورشيدی مطابق با 1816 ميلادی در قزوين به دنيا آمد. او مقدمات علوم را به همراه خواهرش مرضيه نزد پدرش آموخت. بعد به تحصيل فقه و اصول و کلام و ادبيات عرب پرداخت. سپس آثار شيخ احسايی و سيد رشتی را مطالعه کرد. عقايد سيد رشتی بسيار روی او تاثير گذاشت.

تا آنجا که او تصميم گرفت به کربلا برود و سيد را ملاقات کند. دو پسر و يک دختر خود را به شوهرش که پسر عمويش هم بود، سپرد و به کربلا رفت. اما چون به آنجا رسيد، سيد درگذشته بود. در آن هنگام قرة العين 29 سال داشت. سپس از آنجا به بغداد رفت و بعد از آن در سال 1225 خورشيدی (1846 ميلادی) به دستور سلطان عثمانی به ايران بازگشت و به قزوين رفت. يکسالی در آنجا بود تا که پدرش و پدر شوهرش به دست پيروان باب کشته شدند و او مجبور شد به تهران برود. بعد به همراه عده ای از يارانش به دشت "بدشت" در هفت کيلومتری شاهرود رفت و در انجمنی که در آنجا بر پا شده بود، بی پرده در برابر حضار نمودار شد و به سخنرانی پرداخت و غوغايی به پا کرد و از آنجا به تهران باز گشت. بعد از مدتی به قزوين رفت تا بعد از کشته شدن باب او را دستگير کردند و به تهران آوردند و در يک بالاخانه ی بی پله ای زندانی کردند.
بعد از حادثه ی تيراندازی به ناصرالدين شاه، در سال 1231 خورشيدی (1852) در حالی که فقط 36 سال داشت، به دستور شاه و وزيرش در باغ ايلخانی کشته شد.
قرة العين زنی صاحب قلم، شاعر و سخنران بود. آلوسی، مفتی بغداد در ترجمه ی حال او می گويد: "من در اين زن فضل و کمالی ديدم که در بسياری از مردان نديده ام. او دارای عقل و استکانت و حيا و صيانت بسيار بود."
قرة العين در ايران نخستين زنی بود که به خلاف رسم و عرف زمانه بی حجاب در برابر مردان ظاهر شد و با علما و رجال به بحث و مجادله پرداخت.

***

و اما جوابیه:

1. دو بیت دیگه هم جا افتاده:

دور دهان تنگ تو، عارض عنبرين خطت

غنچه به غنچه، گل به گل، لاله به لاله، جو به جو

ابرو و چشم و خال تو، صيد نموده مرغ دل

طبع به طبع، دل به دل، مهر به مهر، خو به خو

که البته بنده به خاطر همسویی با اجرای خواننده آنها را ننوشتم، سعی می کنم از این به بعد اشعار را به صورت کامل بنویسم.

2. مجالی می طلبید نوشتن این زندگینامه، امان ندادی برادر!

3. وقتی که یوزر و پسورد وبلاگ را برایت ایمیل کردم و نوشتن در اینجا هم به کارهای روزمره ات اضافه شد حالت جا خواهد آمد "اخویِ بزرگوار"!

میگن اسبت رفیقِ روز جنگه

مو می گویُم از اون بهتر تفنگه

سُوارِ بی تفنگ قدرت نداره

سُوار وقتی تفنگ داره سُواره

تفنگ دسته نقره ام را فروختُم

برای وی، قبای ترمه دوختُم

فرستادُم، برایُم پس فرستاد

تفنگ دسته نقر ه ام داد و بیداد...

شعر از: «فایز دشتستانی»

با صدای: استاد شهرام ناظری

از کاست: کنسرت اساتید

دانلود