قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

طرح چهره زنده یاد «خسرو شکیبایی»

به قلم بزرگمهر حسین پور

(از سایت: http://www.persiancartoon.com)

روحش شاد...

دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنم؟

سرّ عشقم آشکارا گشت، پنهان چون کنم؟

هر کسم گوید که درمانی کن آخر درد را

چون به دردم دائماً مشغول درمان چون کنم؟

چون خروشم بشنود هر بی‌خبر گوید خموش

می‌طپد دل در برم می‌سوزدم جان چون کنم؟

«عطار»

مشاهده متن کامل غزل در سایت «گنجور»

***

دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهایی‌ام در قصد جان بود

خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است

که درد اشتیاقم قصد جان کرد

مشاهده متن کامل غزل در سایت «گنجور»

دل ز دستم رفت و جان هم (ساز و آواز دشتی)

با صدای استاد محمدرضا شجریان

تار: حسین علیزاده

کمانچه: کیهان کلهر

از آلبوم «ساز خاموش» (کنسرت تابستان ۸۴)

دانلود

ای دور از دست!

پرِ تنهایی خسته‌ست...

***

پ.ن (در جواب کامنت فضول):

کوشی چه به تعمير دل؟ اين خانه‌ی عشق است

آبادی‌اش اين است که آباد نباشد...

ای عطرِ ریخته

عطرِ گریخته

دل عطردانِ خالی و پر انتظارِ توست

غم یادگار توست.

«سیاوش کسرایی»

...

هی، فلانی! زندگی شاید همین باشد!

یک فریب ساده و کوچک.

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جز با او نمی‌خواهی.

من گمانم زندگی باید همین باشد...

«مهدی اخوان ثالث»

چه شود به چهره‌ی زرد من، نظری برای خدا کنی

که اگر کنی همه درد من، به یکی نظاره دوا کنی

تو شهی و کشور جان تو را، تو مهی و جان جهان تو را

ز ره کرم چه زیان تو را، که نظر به حال گدا کنی

ز تو گر تفقّد و گر ستم، بود آن عنایت و این کرم

همه از تو خوش بود ای صنم، چه جفا کنی چه وفا کنی

همه جا کشی می لاله‌گون، ز ایاغ مدعیان دون

شکنی پیاله‌ی ما که خون، به دل شکسته‌ی ما کنی

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و من غمین

همه‌ی غمم بود از همین، که خدا نکرده خطا کنی

تو که هاتف از برش این زمان، روی از ملامت بیکران

قدمی نرفته ز کوی وی، نظر از چه سوی قفا کنی

چه شود به چهره‌ی زرد من (چهارپاره - ابوعطا)

با صدای استاد محمدرضا شجریان

دانلود 1

از آلبوم برگ سبز 251

سنتور استاد فرامرز پایور

دانلود 2

از آلبوم بهار دلکش

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر سفر نکنی

اگر کتابی نخوانی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

زمانی که خودباوری را در خودت بکشی

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر برده‏ی عادات خود شوی

اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی

اگر روزمرّگی را تغییر ندهی

اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر از شور و حرارت

از احساسات سرکش

و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند

و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند

دوری کنی

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی

اگر ورای رؤیاها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات

ورای مصلحت‌اندیشی بروی

امروز زندگی را آغاز کن

امروز مخاطره کن

امروز کاری کن...

«پابلو نرودا»

«ترجمه از احمد شاملو»

«ویرایش از: فضول»

با سلام به کلیه‌ی مراجعه کنندگان محترم و ایضاً محترمه

از آنجایی که محل سکونت این حقیر متعلق به ابوی بوده و بنده در تصمیم‌گیری -حتی برای اتاق خوابم- به اندازه‌ی پشیزی دخیل نمی‌باشم، و از آنجایی که پدر محترم تصمیم گرفتند «یه هویییی!» تمامِ خانه را به دست استاد نقاش بسپارند، چند روز پیش، پس از مراجعت به منزل با انبوهی از سیم و کابل و یک سری خرت و پرت‌هایی که قبلاًها به هم وصل بوده و رایانه نام داشت در مرکز ثقل اتاقم مواجه گشته و در آن واحد متوجه شدم که حالا حالاها از کامپیوتر و اینترنت و وبلاگ خبری نیست. چون فرصت نشد خبر بدم، لاجرم بی خبر گذاشتم رفتم پی کارم.
هم اکنون نیز قول می دهم که فعلاً «آپ - ماپی» در کار نمی‌باشد، تا زمانی که حجره‌ی این حقیر به حالت اولیه برگردد. لطفاً تحمل کنید و از «بی آپی» داغان نشوید تا برگردم.
ضمناً! بنده از همین جا، روی ماه اجّر عزیز را بوسیده و انشالله پاسخ کامنتِ مطروحه‌ی ایشان را به زودی تقدیم صورتِ کریه‌المنظرشان خواهم نمود. (حالا با مشت یا یک جسم محکمتر؛ خدا می‌داند!)

ای مه من، ای بت چین، ای صنم

لاله رخ و زهره جبین، ای صنم  

تا به تو دادم دل و دین ای صنم

بر همه کس گشته یقین ای صنم  

من ز تو دوری نتوانم دیگر

جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر

                                        بیا حبیبم بیا طبیبم

هر که تو را دیده ز خود دل برید

رفته ز خود تا که رُخَت را بدید

تیر غمت چون به دل من رسید

همچو بگفتم که همه کس شنید

من ز تو دوری نتوانم دیگر

جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر

                                        بیا حبیبم بیا طبیبم

ای نفس قدس (اُنس) تو احیای من

چون تویی امروزه مسیحای من

حالت جمعی تو پریشان کنی

وایُ به حال دل شیدای من

من ز تو دوری نتوانم دیگر

جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر

                                        بیا حبیبم بیا طبیبم

تصنیف قدیمی «بت چین» (بیات اصفهان)

شعر و آهنگ از زنده‌یاد علی اکبر شیدا

با صدای استاد محمدرضا شجریان

دانلود 1 (فایل صوتی از آلبوم گلبانگ - ۱)

دانلود 2 (فایل تصویری از اجرای جشن هنر شیراز سال ۱۳۵۶ با حجم 7.5 Mb)

تابستان ۸۷ مجالی دیگر فراهم آمد تا نوای جانبخش استاد شجریان در تالار بزرگ کشور طنین‌انداز شود و کام تشنگان این سروش آسمانی را سیراب کند.
سی‌ام خرداد برای من شبی به یاد ماندنی بود، چرا که برای سومین بار موفق شدم از ماراتن خرید بلیت سربلند بیرون آمده و برای چند ساعتی، پرواز این روح خسته، با صدای استاد شجریان را تجربه کنم.

جای همه‌ی دوستان خالی...

امیدوارم این کنسرت‌ها تداوم داشته باشد تا تمامی دوستداران آواز ایرانی بتوانند از اجرای این برنامه‌ها لذت کافی و وافی را ببرند...

تا باد، چنین بادا!