قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم

شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

پیام داد که خواهم نشست با رندان

بشد به رندی و دُردی کشیم نام و نشد

رواست در بر اگر می‌طپد کبوتر دل

که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

بدان هوس که به مستی ببوسم آن لب لعل

چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم

که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

فغان که در طلب گنج‌نامه‌ی مقصود

شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد

دریغ و درد که در جست و جوی گنج حضور

بسی شدم به گدایی بر کرام و نشد

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر

در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

امید عافیتم بود، روزگار نخواست

قرار عیش و امان داشتم، زمانه گرفت...

خط از استاد علیرضا کدخدایی

از آثار اهدایی به استاد شجریان که در نمایشگاه باغ هنر بم به فروش رسید.

بقیه­ی آثار را می توانید از اینجا دانلود کنید.

شاید از این فاصله زمین هیچ جذبه­ای نداشته باشد، اما برای ما وضعیت به گونه­ای دیگر است.

بار دیگر به آن نقطه نگاه کنید.

آنجاست. آنجا خانه است. ما آنجاییم.

هرکسی که دوستش دارید، هرکسی که می شناسید، هرکسی که تاکنون درباره­اش شنیده­اید، هر انسانی که آفریده شده بر روی همین نقطه زندگی کرده است.

مجموعه­ی خوشی­ها و رنج­ها، مذاهب مختلف، ایدئولوژی­ها و اصول اقتصادی، همه­ی شکارچیان و کاوشگران، هر قهرمان و هر ترسویی، تمام پدیدآورندگان و نابودکنندگان تمدن­ها، پادشاهان و رعایا، زوج­های جوان عاشق، پدرها و مادرها، کودکان امیدوار، همه­ی مخترعین و مکتشفین، معلمان اخلاق و سیاستمداران فاسد، تمام فوق­ستاره­ها و همه­ی رهبران بلند پایه، همه­ی معصومین و تمام گناهکارانِ تاریخ نوع بشر، در آنجا بوجود آمده و زیسته­اند. -در آنجا که ذره­ای از این غبار معلق در فضای بیکران است.

زمین بخش بسیار کوچکی از این عالم هستی است.

به رودهای خونی بیاندیشید که توسط ژنرال­ها و امپراتورها ریخته شده تا در ضیافت فتح و پیروزیشان آنها را برای مدت کوتاهی مالک بخشی از این نقطه کند.

به ظلم­های بی­پایانی که توسط ساکنان گوشه­ای از این نقطه بر ساکنان قسمتی دیگر - که از این فاصله نمی توان آنها را از یکدیگر بازشناخت- روا داشته شده فکر کنید.

چه سوءتفاهم­هایی!

چه بسیار برای کشتن یکدیگر حریص بودند.

چقدر نفرتشان از یکدیگر زیاد بود.

وضعیتمان، خودبزرگ پنداری­مان، به ما این تصور را داده که امتیاز خاصی در این پهنه­ی گیتی برایمان وجود دارد و همین توهم این نقطه­ی آبی روشن را به چالش کشیده است.

سیاره­ی ما ذره­ای کوچک در عرصه­ی بیکران گیتی است. در تیرگی­ها و سیاهی­های این پهنه، هیچ اثری از کمکی نیست. چیزی وجود ندارد که بتواند از جایی برای کمک از شر خودمان به یاری‌مان بیاید.

زمین، تنها جایی است که به عنوان یک پناهگاه برای زندگی کردن شناخته شده است. جای دیگری نیست - لااقل در آینده­ای نزدیک- جای دیگری برای مهاجرت کردن وجود ندارد؛ برای رؤیت، بله؛ ولی برای سکونت، هنوز نه!

خوشتان بیاید یا نه، فعلاً زمین تنها جایی است که ما می توانیم روی آن اقامت کنیم.

گفته می شود که ستاره شناسی باعث فروتنی و خودسازی می­شود.

هیچ برهان و دلیلی نمی­تواند همانند این تصویر، نشان دهنده­ی نادرست بودن غرور انسان باشد.

به نظر من، این تصویر بر مسؤولیت ما برای برخورد مهربانانه با یکدیگر تأکید می‌کند، همچنین بر محافظت و گرامی داشتن این نقطه­ی آبی رنگ پریده؛ تنها خانه‌ای که تا به حال شناخته‌ایم.

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم

بازگویم که عیان‌ست چه حاجت به بیانم

هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه‌ی خاطر

که به دیدار تو شغل‌ست و فراغ از دو جهانم

گر چنان‌ست که روزی من مسکین گدا را

به در غیر ببینی ز در خویش برانم

من در اندیشه‌ی آنم که روان بر تو فشانم

نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم

گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن

که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت

دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم

که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم

دُرَم از دیده چکان‌ست به یاد لب لعلت

نگهی باز به من کن که بسی دُر بچکانم

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم

که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم

تصنیف سخن عشق

با صدای استاد محمدرضا شجریان و همایون شجریان

همنوازان گروه آوا:

مجید درخشانی (تار) - سعید فرج‌پوری (کمانچه) - حسین رضایی‌نیا  (دف)

محمد فیروزی (عود) - همایون شجریان (تنبک)

اجرا: کنسرت تهران - مرداد 86

دانلود

مرا گویی که‌رایی من چه دانم

چنین مجنون چرایی من چه دانم

مرا گویی بدین زاری که هستی

به عشقم چون برآیی من چه دانم

منم در موج دریاهای عشقت

مرا گویی کجایی من چه دانم

مرا گویی به قربانگاه جان‌ها

نمی‌ترسی که آیی من چه دانم

مرا گویی اگر کشته خدایی

چه داری از خدایی من چه دانم

مرا گویی چه می جویی دگر تو

ورای روشنایی من چه دانم

مرا گویی تو را با این قفص چیست

اگر مرغ هوایی من چه دانم

مرا راه صوابی بود گم شد

ار آن ترک خطایی من چه دانم

بلا را از خوشی نشناسم ایرا

به غایت خوش بلایی من چه دانم

شبی بربود ناگه شمس تبریز

ز من یکتا دو تایی من چه دانم

من چه دانم

با صدای استاد شهرام ناظری و حافظ ناظری

از آلبوم: «شیدایی رومی» (The Passion Of Rumi)

دانلود