فلک را جور بی اندازه گشته است
جهان را رسم و آیین تازه گشته است
هزار امروز هم آواز زاغ است
گل از بی رو نقی ها خار باغ است
نه خندان غنچه نه سرو از غم آزاد
نه گل خرم نه بلبل خاطرش شاد
غم دیرینه گر در سینه داری
چه غم گر باده دیرینه داری
دو چیز اندُه برد از خاطر تنگ
نی خوش نغمه و مرغ خوش آهنگ
فلک را عادت دیرینه این است
که با آزادگان دایم به کین است
تصنیف «فلک» (داد و بیداد)
شعر از: میرزا نصیر اصفهانی
کاری از گروه هم آوایان
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387ساعت 23:32 توسط حمید
|
