قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می‎كنه

میون جنگلا تاقم می‎كنه

تو بزرگی مث شب

اگه مهتاب باشه یا نه

                    تو بزرگی

                          مث شب

خود مهتابی تو اصلاً، خود مهتابی تو

تازه، وقتی بره مهتاب و هنوز

شب تنها

باید

راه دوری رو بره تا دم دروازه‎ی روزـ

مث شب گود و بزرگی

مث شب

تازه، روزم كه بیاد

تو تمیزی

مث شبنم

مث صبح

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازكی؛

اون ململ مه

كه رو عطر علفا، مثل بلاتكلیفی

هاج و واج مونده مردد

میون موندن و رفتن

میون مرگ و حیات

مث برفایی تو

تازه آبم كه بشن برفا و عریون بشه كوه

مث اون قلّه‎ی مغرور و بلندی

كه به ابرای سیاهی و به بادای بدی می‎خندی…

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می‎كنه

میون جنگلا تاقم می‎كنه

شعر از احمد شاملو

با صدای خشایار اعتمادی

دانلود