قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

ازین تنگین قفس جانا پریدی
وزین زندان طرّاران رهیدی
 
ز روی آینه گِل دور کردی
در آیینه بدیدی آنچه دیدی
 
خبرها می شنیدی زیر و بالا
بر آن بالا ببین، آنچه شنیدی
 
چو آب و گل به آب و گل سپردی
قماش روح بر گردون کشیدی
 
ز گردش های جسمانی بجستی
به گردش های روحانی رسیدی
 
گُزین کن هر چه می خواهی و بستان
چو ما را بر همه عالم گزیدی
 
دگرباره شه ساقی! رسیدی
مرا در حلقه ی مستان کشیدی
 
دگرباره شکستی توبه ها را
به جامی پرده ها را بر دریدی