قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

آن یکی آمد در یاری بزد

گفت یارش کیستی ای معتمد؟

گفت: من، گفتش برو، هنگام نیست

بر چنین خوانی مقام خام نیست

خام را جز آتش هجر و فراق

کی پزد؟ کی وارهاند از نفاق؟

رفت آن مسکین و سالی در سفر

در فراق دوست سوزید از شرر

پخته گشت آن سوخته پس باز گشت

باز گرد خانه‌ی همباز گشت

حلقه زد بر در به صد ترس و ادب

تا بنجهد بی‌ادب لفظی ز لب

بانگ زد یارش که بر در کیست آن

گفت بر در هم تویی ای دل‌ستان

گفت اکنون چون منی ای من در آ

نیست گنجایی دو من را در سرا...

***

مولانا (مثنوی معنوی)