قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

که همه‌ی دلت اینجاست

بمان

که تمام غم‌هایت؛

همه‌ی شادی‌هایت اینجاست

بمان همین جا

تا عاشق شوی

و عاشق که شدی

دیگر دلی نمی‌ماند که بخواهد بروی

آن‌وقت دیگر دلتنگ نمی‌شوی...

نه این‌که اصلاً دلتنگ نشوی!

نه!

همان عشق،

چنان دل نداشته‌ات را تنگ می‌کند

که جایی برای بقیه نمی‌ماند...

پ.ن ۱: می‌بخشید که تیتر بی‌ادبانه شد، شاید عوضش کردم (شاید هم نه!)

پ.ن ۲: شاید حتی من هم دلتنگت شوم!