قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

و

همه‌ی آنهایی که رفتن را ترجیح می‌دهند...

فصلِ سردِ رفتن است

روزهایِ تلخِ کوچ

بغض‌های گم‌شده

خنده‌های سرد و پوچ

باز هم مسافری

رهسپار راه دور

با بلیت یکسره

آه! آخرین حضور

لحظه‌ی وداع باز

می‌زند دلم نهیب

"آخرین مسافر است

سوی مقصدی غریب؟"

راه، پاسخش دهد

آخرین نبود و نیست

تا که غربت است و من

هر دلی مسافری‌ست

راه و رسم عاشقی

رفتن است و هجر و کوچ

انتها ندارد این

روزهایِ تلخِ کوچ...