قلم را آن زبان نبوَد که سرّ عشق گوید باز

بر آسمانِ تیر

مهمان رسیده؛ ابر

ابری خروشناک

آماده تا بشوید از هر شوره‌زار دور

رنگ غبار و غم.

در رهگذار او

هر باغِ مرده‌ای،

هر سبزِ زردناک

بیدار می‌شود.

در های و هوی رعد

از دوردست دل

می آید این صدا:

"پس سهم من از این همه باران چه می شود...؟"